ລະບົບການກະຈາຍຕົວທີ່ເປັນນ້ຳແມ່ນໃຊ້ກັນຫຼາຍທີ່ສຸດ, ແລະ ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວມັນສາມາດຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອວິເຄາະຄວາມສໍາພັນລະຫວ່າງໂຄງສ້າງຂອງສານເຄມີ ແລະ ການກະຈາຍຕົວ. ໃນຖານະເປັນອະນຸພາກແຂງທີ່ບໍ່ລະລາຍນ້ຳ, ພວກມັນສາມາດດູດຊຶມກຸ່ມສານເຄມີທີ່ບໍ່ລະລາຍນ້ຳຂອງສານເຄມີ. ໃນກໍລະນີຂອງສານເຄມີທີ່ເປັນໄອອອນ, ກຸ່ມສານເຄມີທີ່ລະລາຍນ້ຳທີ່ຫັນໜ້າອອກໄປທາງນອກຈະຂັບໄລ່ກັນຍ້ອນປະຈຸໄຟຟ້າທີ່ຄືກັນ. ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າປະສິດທິພາບການດູດຊຶມຂອງສານເຄມີເພີ່ມຂຶ້ນຕາມຄວາມຍາວຂອງລະບົບຕ່ອງໂສ້ທີ່ບໍ່ລະລາຍນ້ຳ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນສານເຄມີທີ່ມີລະບົບຕ່ອງໂສ້ກາກບອນຍາວກວ່າຈຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນການກະຈາຍຕົວທີ່ດີກ່ວາສານເຄມີທີ່ມີລະບົບຕ່ອງໂສ້ສັ້ນກວ່າ.
ການເພີ່ມຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຂອງສານເຄມີທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມລະລາຍໃນນໍ້າມັກຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມສາມາດໃນການລະລາຍໃນນໍ້າເພີ່ມຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຫຼຸດຜ່ອນການດູດຊຶມຂອງມັນຢູ່ເທິງໜ້າດິນຂອງອະນຸພາກ. ຜົນກະທົບນີ້ຈະເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຂຶ້ນເມື່ອແຮງພົວພັນລະຫວ່າງສານເຄມີທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມລະລາຍ ແລະ ອະນຸພາກອ່ອນແອ. ຕົວຢ່າງ, ໃນການກະກຽມລະບົບການກະຈາຍສີຍ້ອມນໍ້າ, ສານເຄມີທີ່ກະຈາຍຕົວດ້ວຍລີກໂນຊັນໂຟເນດທີ່ມີຊູນໂຟເນດສູງສາມາດໃຊ້ສໍາລັບສີຍ້ອມທີ່ບໍ່ລະລາຍນໍ້າຢ່າງແຮງເພື່ອສ້າງລະບົບການກະຈາຍທີ່ມີຄວາມໝັ້ນຄົງທາງຄວາມຮ້ອນທີ່ດີເລີດ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ການໃຊ້ສານເຄມີທີ່ກະຈາຍຕົວດຽວກັນກັບສີຍ້ອມທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມໝັ້ນຄົງທາງຄວາມຮ້ອນທີ່ບໍ່ດີ; ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ການໃຊ້ສານເຄມີທີ່ກະຈາຍຕົວດ້ວຍລີກໂນຊັນໂຟເນດທີ່ມີລະດັບຊູນໂຟເນດຕໍ່າຈະເຮັດໃຫ້ລະບົບການກະຈາຍມີຄວາມໝັ້ນຄົງທາງຄວາມຮ້ອນທີ່ດີ. ເຫດຜົນຂອງສິ່ງນີ້ແມ່ນວ່າສານເຄມີທີ່ກະຈາຍຕົວດ້ວຍຊູນໂຟເນດສູງມີຄວາມລະລາຍສູງຢູ່ທີ່ອຸນຫະພູມສູງ, ເຮັດໃຫ້ພວກມັນແຍກອອກຈາກໜ້າດິນຂອງສີຍ້ອມທີ່ບໍ່ລະລາຍໄດ້ງ່າຍ, ບ່ອນທີ່ປະຕິກິລິຍາເດີມອ່ອນແອຢູ່ແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສາມາດໃນການກະຈາຍຕົວ.
ຖ້າອະນຸພາກທີ່ກະແຈກກະຈາຍຕົວມັນເອງມີປະຈຸໄຟຟ້າ ແລະ ສານເຄມີທີ່ມີປະຈຸກົງກັນຂ້າມຖືກເລືອກ, ການຈັບຕົວເປັນກ້ອນອາດຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ປະຈຸໃນອະນຸພາກຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນກາງ. ຫຼັງຈາກຊັ້ນທີສອງຂອງສານເຄມີທີ່ຖືກດູດຊຶມໃສ່ອະນຸພາກທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນກາງແລ້ວຈຶ່ງສາມາດບັນລຸການກະຈາຍທີ່ໝັ້ນຄົງໄດ້. ຖ້າສານເຄມີທີ່ມີປະຈຸຄືກັນຖືກເລືອກ, ການດູດຊຶມຂອງສານເຄມີທີ່ເຄືອບໃສ່ອະນຸພາກຈະກາຍເປັນເລື່ອງຍາກ; ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ການດູດຊຶມທີ່ພຽງພໍເພື່ອເຮັດໃຫ້ການກະຈາຍມີຄວາມໝັ້ນຄົງແມ່ນບັນລຸໄດ້ພຽງແຕ່ໃນຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນສູງເທົ່ານັ້ນ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ສານເຄມີທີ່ກະຈາຍໄອອອນທີ່ໃຊ້ມັກຈະມີກຸ່ມໄອອອນຫຼາຍກຸ່ມທີ່ກະຈາຍຢູ່.ໃນທົ່ວໂມເລກຸນສານເຄມີທີ່ລະລາຍທັງໝົດ, ໃນຂະນະທີ່ກຸ່ມທີ່ບໍ່ລະລາຍນ້ຳຂອງມັນປະກອບດ້ວຍຕ່ອງໂສ້ໄຮໂດຣຄາບອນທີ່ບໍ່ອີ່ມຕົວທີ່ມີກຸ່ມຂົ້ວໂລກເຊັ່ນ: ວົງແຫວນອາໂຣມາຕິກ ຫຼື ພັນທະອີເທີ.
ສຳລັບສານເຄມີທີ່ບໍ່ແມ່ນໄອອອນໂພລີອົກຊີເອທິລີນ, ລະບົບຕ່ອງໂສ້ໂພລີອົກຊີເອທິລີນທີ່ມີຄວາມຊຸ່ມຊື່ນສູງຈະຂະຫຍາຍໄປສູ່ໄລຍະນ້ຳໃນຮູບແບບທີ່ງໍ, ສ້າງເປັນສິ່ງກີດຂວາງສະເຕີຣິກທີ່ມີປະສິດທິພາບຕໍ່ກັບການລວມຕົວຂອງອະນຸພາກແຂງ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ລະບົບຕ່ອງໂສ້ອົກຊີເອທິລີນທີ່ມີຄວາມຊຸ່ມຊື່ນຫຼາຍຊັ້ນທີ່ໜາຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນແຮງ van der Waals ລະຫວ່າງອະນຸພາກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ເຮັດໃຫ້ພວກມັນເປັນຕົວກະຈາຍທີ່ດີເລີດ. ໂຄໂພລີເມີບລັອກຂອງໂພຣພີລີນອອກໄຊ ແລະ ເອທິລີນອອກໄຊແມ່ນເໝາະສົມໂດຍສະເພາະສຳລັບການໃຊ້ເປັນຕົວກະຈາຍ. ລະບົບຕ່ອງໂສ້ໂພລີອົກຊີເອທິລີນທີ່ຍາວຂອງມັນຊ່ວຍເພີ່ມຄວາມລະລາຍໃນນ້ຳ, ໃນຂະນະທີ່ກຸ່ມໂພຣພີລີນອອກໄຊທີ່ບໍ່ລະລາຍຂອງພວກມັນຊ່ວຍໃຫ້ການດູດຊຶມທີ່ແຂງແຮງຂຶ້ນເທິງອະນຸພາກແຂງ; ດັ່ງນັ້ນ, ໂຄໂພລີເມີທີ່ມີລະບົບຕ່ອງໂສ້ຍາວຂອງທັງສອງອົງປະກອບແມ່ນເໝາະສົມທີ່ສຸດເປັນຕົວກະຈາຍ.
ເມື່ອສານເຄມີທີ່ເຮັດດ້ວຍໄອອອນ ແລະ ບໍ່ແມ່ນໄອອອນຖືກລວມເຂົ້າກັນ, ລະບົບປະສົມບໍ່ພຽງແຕ່ເຮັດໃຫ້ໂມເລກຸນຂະຫຍາຍໄປສູ່ໄລຍະນ້ຳ, ປະກອບເປັນສິ່ງກີດຂວາງສະເຕີຣິກທີ່ປ້ອງກັນການລວມຕົວຂອງອະນຸພາກ, ແຕ່ຍັງຊ່ວຍເພີ່ມຄວາມແຂງແຮງຂອງຟິມທີ່ຕິດກັນໃນອະນຸພາກແຂງ. ດັ່ງນັ້ນ, ສຳລັບລະບົບປະສົມ, ຕາບໃດທີ່ຄວາມລະລາຍທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງສານເຄມີທີ່ເຮັດດ້ວຍນ້ຳບໍ່ໄດ້ຍັບຍັ້ງການດູດຊຶມຂອງມັນຢູ່ເທິງໜ້າດິນຂອງອະນຸພາກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ສານເຄມີທີ່ກະຈາຍຕົວດ້ວຍຕ່ອງໂສ້ໄຮໂດຣໂຟບິກທີ່ຍາວກວ່າຈະສະແດງປະສິດທິພາບການກະຈາຍຕົວທີ່ດີກວ່າ.
ເວລາໂພສ: ວັນທີ 31 ທັນວາ 2025