Pengapungan bijih merupakan operasi pengeluaran yang menyediakan bahan mentah untuk peleburan logam dan industri kimia. Pengapungan buih telah menjadi salah satu kaedah pemprosesan mineral yang paling penting. Hampir semua sumber mineral boleh diasingkan menggunakan pengapungan.
Pengapungan kini digunakan secara meluas dalam pemprosesan bijih logam ferus yang didominasi oleh besi dan mangan, seperti hematit, smithsonite, dan ilmenit; bijih logam berharga seperti emas dan perak; bijih logam bukan ferus termasuk kuprum, plumbum, zink, kobalt, nikel, molibdenum, dan antimoni, seperti mineral sulfida seperti galena, sfalerit, kalkopirit, kalkosit, molibdenit, dan pentlandit, serta mineral oksida seperti malakit, cerussit, hemimorfit, kasiterit, dan wolframit; mineral garam bukan logam seperti fluorit, apatit, dan barit; dan mineral garam larut seperti silvit dan garam batu. Ia juga digunakan untuk pemisahan mineral dan silikat bukan logam, termasuk arang batu, grafit, sulfur, berlian, kuarza, mika, feldspar, beril, dan spodumene.
Pengapungan telah mengumpul pengalaman yang luas dalam bidang pemprosesan mineral, dengan kemajuan teknologi yang berterusan. Malah mineral gred rendah dan kompleks dari segi struktur yang sebelum ini dianggap tidak boleh digunakan secara industri kini boleh dipulihkan dan digunakan (sebagai sumber sekunder) melalui pengapungan.
Apabila sumber mineral menjadi semakin berkurangan, dengan mineral berguna diagihkan dengan lebih halus dan heterogen dalam bijih, kesukaran pemisahan meningkat. Untuk mengurangkan kos pengeluaran, industri seperti metalurgi dan bahan kimia menuntut piawaian kualiti yang lebih tinggi dan ketepatan untuk bahan mentah yang diproses, iaitu produk yang diasingkan.
Di satu pihak, terdapat keperluan untuk meningkatkan kualiti; di pihak yang lain, pengapungan semakin menunjukkan kelebihan berbanding kaedah lain dalam menangani cabaran mineral berbutir halus yang sukar diasingkan. Ia telah menjadi kaedah pemprosesan mineral yang paling banyak digunakan dan menjanjikan hari ini. Pada mulanya digunakan untuk mineral sulfida, pengapungan secara beransur-ansur telah berkembang kepada mineral oksida, mineral bukan logam dan lain-lain. Pada masa ini, berbilion tan mineral diproses melalui pengapungan di seluruh dunia setiap tahun.
Dalam beberapa dekad kebelakangan ini, aplikasi teknologi pengapungan tidak lagi terhad kepada kejuruteraan pemprosesan mineral tetapi telah berkembang kepada perlindungan alam sekitar, metalurgi, pembuatan kertas, pertanian, bahan kimia, makanan, bahan, perubatan dan biologi.
Sebagai contoh, pengapungan digunakan untuk mendapatkan semula komponen berguna daripada produk perantaraan pirometalurgi, bahan meruap dan sanga; untuk mendapatkan semula sisa resapan dan produk termendak daripada hidrometalurgi; untuk penyahtinjaan kertas kitar semula dan pemulihan gentian daripada cecair sisa pulpa dalam industri kimia; dan untuk mengekstrak minyak mentah berat daripada pasir dasar sungai, mengasingkan bahan pencemar pepejal kecil, koloid, bakteria dan surih bendasing logam daripada kumbahan, yang merupakan aplikasi tipikal dalam kejuruteraan alam sekitar.
Dengan penambahbaikan dalam proses dan kaedah pengapungan, serta kemunculan reagen dan peralatan pengapungan yang baharu dan cekap, pengapungan akan menemui aplikasi yang lebih luas dalam lebih banyak industri dan bidang. Adalah penting untuk ambil perhatian bahawa penggunaan proses pengapungan melibatkan kos pemprosesan yang lebih tinggi disebabkan oleh reagen (berbanding pemisahan magnet dan graviti); keperluan ketat untuk saiz zarah suapan; pelbagai faktor yang mempengaruhi dalam proses pengapungan, yang menuntut ketepatan teknologi tinggi; dan air sisa yang mengandungi reagen sisa yang boleh membahayakan alam sekitar.
Masa siaran: 26 Ogos 2025