Over het algemeen kunnen corrosiepreventiemethoden in twee hoofdcategorieën worden verdeeld:
1. De juiste keuze van corrosiebestendige materialen en andere preventieve maatregelen.
2. Het kiezen van een verstandige procesvoering en apparatuurstructuur.
Door de procesvoorschriften in de chemische productie strikt na te leven, kunnen onnodige corrosieverschijnselen worden voorkomen. Zelfs bij gebruik van hoogwaardige corrosiebestendige materialen kunnen onjuiste werkprocedures echter nog steeds tot ernstige corrosie leiden.
1. Anorganische corrosieremmers
Doorgaans kan het toevoegen van een kleine hoeveelheid corrosieremmers aan een corrosieve omgeving de metaalcorrosie aanzienlijk vertragen. Deze remmers worden over het algemeen onderverdeeld in drie typen: anorganische, organische en gasvormige remmers, elk met een eigen werkingsmechanisme.
• Anodische remmers (vertragen het anodische proces):
Dit omvat oxidatiemiddelen (chromaten, nitrieten, ijzerionen, enz.) die anodische passivering bevorderen, of anodische filmvormende stoffen (alkaliën, fosfaten, silicaten, benzoaten, enz.) die beschermende films op het anodeoppervlak vormen. Ze reageren voornamelijk in het anodische gebied en versterken de anodische polarisatie. Over het algemeen vormen anodische inhibitoren een beschermende film op het anodeoppervlak, wat zeer effectief is, maar wel een risico met zich meebrengt: een onvoldoende dosering kan leiden tot een onvolledige filmbedekking, waardoor kleine, blootliggende metaaloppervlakken met een hoge anodische stroomdichtheid achterblijven, wat de kans op putcorrosie vergroot.
• Kathodische remmers (werken in op de kathodische reactie):
Voorbeelden hiervan zijn calcium-, zink-, magnesium-, koper- en mangaanionen, die reageren met hydroxide-ionen die aan de kathode worden geproduceerd en zo onoplosbare hydroxiden vormen. Deze vormen dikke films op het kathodeoppervlak, waardoor de zuurstofdiffusie wordt geblokkeerd en de concentratiepolarisatie toeneemt.
• Gemengde remmers (onderdrukken zowel de anodische als de kathodische reactie):
Hiervoor is een experimentele bepaling van de optimale dosering nodig.
2. Organische corrosieremmers
Organische inhibitoren werken via adsorptie, waarbij ze een onzichtbare, moleculair dikke film op het metaaloppervlak vormen die tegelijkertijd zowel anodische als kathodische reacties onderdrukt (hoewel met wisselende effectiviteit). Veelvoorkomende organische inhibitoren zijn stikstof-, zwavel-, zuurstof- en fosforhoudende verbindingen. Hun adsorptiemechanismen zijn afhankelijk van de moleculaire structuur en kunnen als volgt worden gecategoriseerd:
• Elektrostatische adsorptie
• Chemische adsorptie
· π-bindingsadsorptie (gedelocaliseerde elektronen)
Organische inhibitoren worden veel gebruikt en ontwikkelen zich snel, maar ze hebben ook nadelen, zoals:
• Productverontreiniging (vooral bij toepassingen in de voedingsindustrie) – hoewel in één opzicht gunstig
Tijdens de productiefase kunnen ze in een andere fase schadelijk worden.
• Remming van gewenste reacties (bijv. vertraging van de filmverwijdering tijdens het beitsen met zuur).
3. Dampfase corrosieremmers
Dit zijn zeer vluchtige stoffen die corrosiewerende functionele groepen bevatten. Ze worden voornamelijk gebruikt om metalen onderdelen te beschermen tijdens opslag en transport (vaak in vaste vorm). De dampen ervan geven actieve remmende groepen af in de atmosferische luchtvochtigheid, die vervolgens adsorberen op het metaaloppervlak om corrosie te vertragen.
Bovendien zijn het adsorptieremmers, wat betekent dat het beschermde metalen oppervlak niet vooraf hoeft te worden ontdaan van roest.
Geplaatst op: 9 oktober 2025